Maniyêl Broka: Wêjevan ew e, ku xwe ji nav qada berjewndî, xwe bi dûrî panav û dûkêla kursiyan bixîne, û destên xwe deyne ser bext û xalên mirovane, û şerê derûniya xwe ya xumdariyê, bi cegerdarî bike, û xwe ji tevaya alav û şêwazan, nemaze ji çanda ez û ne tukesiyên takekesane qurtal bike, û paşê xwe bi dilbijandina pênûsê mijûl bike, û tenê xwe ji daçikandina berhevdanên dinavbera rêyalîte û nepeniyê, bi hûrbînî  biterxîne.

Êdî asta serkeftî û binkeftiya wêjeyê, tiştekî din e.

KS: Gelo wêjevan di nav kurdan de hene

Maniyêl Broka: Ku wêjeya Kurdî nebana, wê îro ev nîv-bersiva min ne lidar bûye.

Mebest li vir, ne ku xwe yek ji wan hest dikim, nexêr, û da ku mebest ron bibe, û xwe ji çanda qaşo û xwedê giravî biparêzim, ez dê bêhtir mebesta li vir, berî ku li wir bê şîrovekirin, biderbirînim.
 

Nîv-bersiva min bi alîkariya wêjeya Kurdî hatiye afirandin, bi alîkariya pirsa ku ji wêjeyê jidayik bûye, hatiye amadekirin.
 

Dema ku „çanda hevrik û pêşbirkê“ piralî û li ser asta Kurdî lidar be, bê pir guman tê wê wateyê ku wêjevanên Kurdan ew boseya ku bi salan rû dide, binpê kirine, û têra Kurdiya xwe hene..

KS: Cenabê we, wek rewşenbîr û nivîskar hûn berbelavbûn û nivîsandina pirralî di wêjeyê de çawa dibînin?

Maniyêl Broka: Berbelavbûn û nivîsandina piralî, li gor karîn û hêza ezmûnan tê dabeşkirin, ku tev bi hilgirtina hişmendiya xudanê wê ve girêdaye.
 

Lê pêwiste ku neyê piştguhkirin ku xudanê wê bi xwe tenê dikare, danasîna karînên xwe vebêje, ka çawe wê xwe li ber wêjeya zimanê xwe, ku mebesta mine, bigire, û lixwemikurhatina derûniya xwe, ka baş dibîne, yan na, asteng neke, û paşê pêrgî biryarstandinê were, ku berewamiya wî, sûdmend e, yan berûvajiye.
 

Dema ku karîn û afsûnbaziyên xudanê hewildanê têra pêşeroja wî bikin, bê guman alaveke pir erêniye ji wêjeyê re.

KS: Berhema ku bi kurdî tê nivîsandin, hetanî bi çi radeyê mirov dikare di warê rewşenbîriyê de sûdê jê wergire?

Maniyêl Broka: Jixwe li ser asta sûdwergirtin, li ba min, tiştekî dine.

Berhemên ku xurû bi Kurdî tên nivîsandin, ji sernivîs, pêşgotin ta xatirxwestin, bi gelemperî sûdê ji wan werdigirim.
 

Dema ku pirs di war û asta rewşenbîrî be, dikarim li gor zanîna xwe, wê nivîsê, ji berhevdanên xwe re vekolim, xirş û başiyan dabeş bikim, herikîna hevokê, şêweyên derbirîna hest û danasîna takekesane, demên bûyer, û hejmarên dîrokan, herwisa ziman û terazûkiriya erênî û neyêniya ezmûnan, li ser asta wêjeyê, di giyanê xwe de biçespînim, û her mînakeke diyarî nerînekê bikim.
 

her nerînekê diyarî qonaxekê bikim.
 

Dawiya dawî, sûdekî bi xwe bawer, û ji pêşerojê re, hesan, bawer û bi rêkûpêk bikim, lê bi wî mercê ku, lixwemukrhatin û guhertin jî, rexçengî hişê xwe bikim, da ku sûdê ji sûdê werbigrim.

KS: Gelo rewşenbîrê kurd berhemdar e?

Maniyêl Broka: Rewşenbîrî li ba min ew e, yê ku bi zimanê xwe, hest bike, hizir bike û biderbirîne, dîrok, civak, gerdiş û çanda xwe nas bike, û tabloyekê ji van tevan re, nîgar bike, û wergerê kurdiya xwe be „ li ser tevaya van astên ku min nirxandine“
 

Li ser asta „berhemdar e“ belê, li gor nîrên ku ta vî serdemî jî pê re derbas dibin, li gorî ku hestên me, hişên me, derûniya me, bîr û boçûnên me, roj bash û xatirxwestina me, xwendevan û cankêşiyên pênûsên me, ku wisa hesan, bi Kurdî ji me tên dizîn, BERHEMDAR E:

KS: Ev qûnaxa ku nuha cîhan bi giştî û rojhilata navîn bi tayîbet tê re derbas dibin, tu çi navê rewşenbîrî layîqî wê dibîne, û gelo rewşenbîrê kurd di vê qûnaxê de dikare roleke çawa bileyize?